the_dreaming

Esas noites sin lúa
envoltas en trebón d escura brétema,
sin que no ceo brile
nin siquera unha estrela;

Esas noites d'inverno sombrías,
tristes, feras, coas friaxes da morte
que o sangue fai callar nas nosas veas
esas noites caladas
como tumba valeira,
que d'un praneta morto
a desolada vida nos relembran;
noites en que parece
que hastra dormen as meigas,
porque tamen aos trasnos
impoñen estas soaves medoñentas,
noites en que na ialma
levantase a tristeza
c'os acidumes das soidades mortas
e c'os recordos d'esperanzas vellas.

Esas son en Galicia
as chamadas Noitebras.

Na miña ialma levo
noites de soma espesa,
mais tristes, mais escuras, mais profundas
qu'esas noites sin lúa e sin estrelas.

O sol dos meus quereres
pra sempre morreu. Sólo me queda
a esperanza da morte
como menciña pra as miñas penas
na lira non atopo
notas doces e ledas,
que as brivacios das cordas
toque funeral hoxe asomellan.

¡Qué tristes, Dios cremente,
son as miñas Noitebras !

Deixádeme que agora
señan meus versos queixas,
e non coma denantes
sean pregóns de guerra.

Se Tirteo pasara palas mágoas,
que a miña ialma leva
tamén él choraría
bágoas cal eu, acedas.

¡Ouh tí! querida dona,
amada compañeira,
que dormes pra sempre
sentindo a friaxe d'esta probe terra,
eu sei que tí m'escoitas
dende as rexiós seréas
en que viven os anxes
que como tí pasaron pol-a terra;
e sei que tí conoces
cómo son estas penas,
¡á infinita tristura
d'estas miñas Noitebras!

(Manuel Lugrís)

©Ilustración: Urbano Lugrís